Í þessum kafla er greint frá efnafræði helstu gerða superplasticizers (SPs), einnig kölluð hádrægni vatns-minnkandi blanda.
Fyrri hlutinn er tileinkaður náttúrulegum fjölliðum, sem eru frekar mýkingarefni eða miðlungs vatnsdreifandi blöndur. Notkun slíkra dreifiefna er frá fjórða áratugnum. Þrátt fyrir að afkoma náttúrulegra fjölliða sé takmörkuð miðað við tilbúið þá er vert að nefna þær þar sem þær eru enn mikið notaðar í steypuiðnaðinum - aðallega vegna þess hve framleiðslukostnaður þeirra er lítill.
Næst er syntetískum línulegum fjölliðum lýst. Þessi flokkur samanstendur af algengustu SP-efnunum, svo sem pólýaftalensúlfónötum (PNS), pólýmelamínsúlfónötum (PMS) og vinyl samfjölliðum. Hærri dreifingargeta þessara efnasambanda gildir þau sem raunverulegir SPs eða hádrægar vatnsreddir (öfugt við lignosúlfónöt eða önnur lág- eða miðlungs vatnsreducerandi). Þau voru kynnt á sjöunda áratug síðustu aldar og eru venjulega kölluð rafstöðueiginleikar dreifiefni, þó að sumir sýni aðallega sterísk áhrif. Þeir gerðu það mögulegt að þróa afkastamikla steypu sem áreiðanlegt form sem nú er notað í fjölmörgum mannvirkjum. Fjallað er um hagnýta notkun SPs í kafla 16 (Nkinamubanzi o.fl., 2016).
